Cześć,

Dzisiaj jedna z moich studentek powiedziała mi, że jest bardzo poważną osobą i że naprawdę musi nad tym popracować.

Kiedy patrzyłam na nią, byłam świadoma tego, jak ona jest wspaniale zabawna i wygłupiająca się i pozytywna. Mam niezliczone wspomnienia z oglądania jej playroom’ie, bawiącej się z autystycznymi dziećmi, gdzie wzruszałam się jej wygłupianiem się i śmiechem. W rzeczywistości to, dopiero co, widziałam ją przebraną za kota, biorącego na przejażdżkę na plecach małego autystycznego chłopczyka.
Masa wspomnień z bycia przez nią zainspirowaną do bycia najlepszą wersją mnie samej.
Wzruszoną jej przykładami wdzięczności wobec mnie i zdumiona jej zdolnością do zmiany i pokonywania wyzwań.

Zwróciłam jej uwagę na niektóre z nich, ale zbagatelizowała je mówiąc, nie, naprawdę ona jest bardzo poważna i spięta i powtórzyła, że musi „się temu przypatrzeć”.
I jestem pewna, że w jej życiu są chwile, kiedy czuje się ona poważna i spięta, ale ona czyniła to wszystkim kim była.
Po tej interakcji zastanawiałam się nad tym, jak robimy nasze nieszczęście tak dużym, oddajemy mu tyle uwagi, rozwijamy z nasionka do drzewa. Z kolei wcale nie zastanawiamy się nad chwilami, w których wybieramy szczęście i życzliwość, a tym samym zmniejszając je do wielkości groszku w naszych umysłach. A co jeśli wszyscy zrobimy coś przeciwnego? Zwrócimy naszą uwagę i będziemy rozwijać nasze szczęście oraz odważymy się dostrzec piękno, które w nas świeci?

Jeśli w nocy kiedy zastanawiamy się nad naszym dniem, pomyślimy o wszystkich rzeczach, które zrobiliśmy, które były miłe, hojne, głupawe i żartobliwe oraz odważymy się postrzegać siebie jako nic innego, tylko wielkich ludzi, którymi jesteśmy.

Czy nadal będziemy się rozwijać? Myślę, że tak, i to w szybkim tempie.

/Powyższy wpis jest tłumaczeniem następującego postu z oficjalnego, amerykańskiego Bloga Programu Son-Rise: http://sonriseprogram.blogspot.com/2009/04/reflections-from-class_01.php/